Zdolność do występowania w postępowaniu w charakterze strony (powoda lub pozwanego) we własnym imieniu; przysługuje osobom fizycznym i prawnym, a także — w zakresie określonym ustawą — jednostkom organizacyjnym.
— Niem. Parteifähigkeit (§ 50 ZPO 1877). Pojęcie o charakterze abstrakcyjnym, odróżniane od legitymacji procesowej (konkretnej).
Źródło: KPC z 29 XI 1930 r.; KPC z 17 XI 1964 r. (art. 64)