← Prawo cywilne XIX i XX wieku

L5

nasciturus

nasciturus pro iam nato habetur · ungeborenes Kind

ang. nasciturus

nasciturus pro iam nato habetur (łaciński)

Dziecko poczęte, lecz nienarodzone; dla jego dobra bywa traktowane jak urodzone, pod warunkiem żywego urodzenia.

— Klasyczne pojęcie rzymskie — nasciturus pro iam nato habetur, quotiens de commodis eius agitur (Pauluss). Code Napoléon (Code civil 1804) art. 725, 906 — l'enfant conçu sera capable de succéder, jeśli urodzi się żywy. ABGB § 22 — auch ungeborne Kinder haben von dem Augenblick ihrer Empfängnis an ein Anrecht auf den Schutz der Gesetze. BGB § 1923 ust. 2 — analogicznie dla dziedziczenia. KC 1964 art. 9 — w razie urodzenia dziecka domniemywa się, że przyszło na świat żywe; art. 927 § 2 (prawo spadkowe) — dziecko poczęte w chwili otwarcia spadku może być spadkobiercą, jeśli urodzi się żywe.

Źródło: Code Napoléon art. 725, 906; ABGB § 22; BGB § 1923 ust. 2; KC 1964 art. 9, 927 § 2

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prawo osobowe

Odpowiedniki zewnętrzne: Q19931235 · 1000001148508

Otwórz w eksploratorze grafowym →