← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4nomen prolis · Familienname des Kindes
ang. surname of the child
— Element imienia osoby fizycznej ustalany od urodzenia — wyznacza przynależność rodzinną i tożsamość. Klasyczne rzymskie tria nomina (praenomen, nomen gentile, cognomen) — system trójczłonowego nazewnictwa wskazującego na status i pochodzenie; nazwisko (nomen) wskazywało gens (ród agnatyczny). Klasyczna rzymska zasada: dziecko z małżeństwa otrzymuje nomen ojca; dziecko nieślubne — nomen matki. Pandektystyka — Familienname jako prawo i obowiązek wynikający z prawa rodzinnego. Code civil/KCKP — nom de famille (oryginalnie tylko ojciec po małżeństwie). ABGB §§ 138, 165 — Familienname. BGB §§ 1616-1618 — Geburtsname (zreformowane 1976 r.). KRO art. 88-90 — nazwisko dziecka małżonków; art. 89-90¹ — nazwisko dziecka pozamałżeńskiego. Klasyczne zasady: 1) dziecko z małżeństwa nosi nazwisko określone w zgodnych oświadczeniach rodziców (lub wspólne, jeśli rodzice mają wspólne); 2) nazwisko dwuczłonowe — kombinacja nazwisk obojga rodziców; 3) dziecko pozamałżeńskie — nazwisko matki, chyba że ojciec uznaje i rodzice złożą zgodne oświadczenie; 4) dziecko po ustaleniu ojcostwa — art. 89 § 2 KRO; 5) zmiana nazwiska. Akt urodzenia jest wyłącznym dowodem.
Źródło: Tria nomina, nomen gentile (rzymskie); ABGB §§ 138, 165; BGB §§ 1616-1618 (reforma 1976); KRO art. 88-90
Kolekcja: prawo rodzinne i opiekuńcze