← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4odstąpienie konsumenckie · prawo odstąpienia w 14 dni
ang. consumer right of withdrawal
— Prawo konsumenta do odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów — fundamentalny instrument ochrony konsumenta we współczesnym prawie europejskim. Klasyczne prawo rzymskie nie znało tej konstrukcji — handel rzymski oparty był na zasadzie caveat emptor (kupujący niech się strzeże), co wymagało badania rzeczy przed zawarciem umowy; jedyną ochroną przed wadami była actio empti (skarga z tytułu sprzedaży) lub actio redhibitoria (skarga o odstąpienie z powodu wad istotnych) — wymagała jednak udowodnienia konkretnej wady. Pandektystyka XIX w. zachowała ten model w BGB. Wzorzec rzymski przetrwał bez zmian aż do reform XX-wiecznych. Klasyczne prawo konsumenckie wykształcone w drugiej połowie XX w. — wprowadzenie prawa odstąpienia jako nowej, niespotykanej w klasycznej tradycji, kategorii ochronnej. Pierwsza dyrektywa wspólnotowa 85/577/EWG z 20 XII 1985 r. o ochronie konsumentów w przypadku umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa — wprowadziła obowiązek 7-dniowego prawa odstąpienia.
Źródło: [poza ramą do 1989 r. — ustawa z 30 V 2014 r. o prawach konsumenta, Dz.U. poz. 827, usunięta]
Kolekcja: część ogólna prawa zobowiązań