← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5kontrakt konsumencki · Verbrauchervertrag
ang. contract with a consumer
— Klasyczna kategoria współczesnego prawa cywilnego — umowa zawierana między przedsiębiorcą a osobą fizyczną dokonującą czynności niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową, podlegająca szczególnemu reżimowi ochronnemu chroniącemu słabszą stronę. Klasyczne rzymskie i pandektystyczne prawo nie znało tej kategorii — zachowywało model formalnej równości stron. Geneza pojęcia — XX w., związana z masową produkcją. W prawie niemieckim do końca 1989 r. regulację ogólnych warunków umów i klauzul abuzywnych zawierała odrębna ustawa AGB-Gesetz z 9 XII 1976 r. (BGBl. 1976 I s. 3317), obowiązująca zasadniczo od 1 IV 1977 r. (jej inkorporacja do BGB nastąpiła dopiero ustawą z 26 XI 2001 r.). W prawie polskim ochrona słabszej strony umowy opierała się na ogólnych przepisach KC z 23 IV 1964 r. (Dz.U. Nr 16, poz. 93) o wzorcach umownych — art. 384-385 — w brzmieniu obowiązującym najpóźniej 31 XII 1989 r.
Źródło: KC 1964 art. 384-385; AGB-Gesetz z 9 XII 1976 r. (BGBl. 1976 I s. 3317)
Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań
Odpowiedniki zewnętrzne: Q664183