← Prawo cywilne XIX i XX wieku

L5

skutek upływu terminu zawitego

wygaśnięcie uprawnienia z upływu terminu zawitego · effectus lapsus termini praeclusivi · Wirkung der Ausschlussfrist

ang. effect of expiry of preclusive period (extinction of the right)

praeclusio (łaciński)

Konsekwencja niewykonania uprawnienia w przewidzianym ustawą terminie zawitym: definitywna utrata uprawnienia, której nie można usunąć powołaniem się na okoliczności usprawiedliwiające zwłokę.

— Termin zawity (prekluzyjny) — w odróżnieniu od przedawnienia, jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia, nie tylko możliwości jego dochodzenia. Sąd uwzględnia upływ z urzędu, nie wymaga zarzutu strony. ABGB i BGB znały tę kategorię doktrynalnie. KC 1964 — terminy zawite rozproszone po wielu przepisach (art. 88, 568, 612 i in.); doktrynalnie odróżniane od przedawnienia.

Źródło: Praescriptio (rzymskie — prekluzja jako odrębna od peremptionis); ABGB §§ 1451-1502; BGB §§ 194-218 (Verjährung); Verwirkung — konstrukcja pozakodeksowa wywodzona z zasady Treu und Glauben, zwłaszcza § 242 BGB; KC 1964 — terminy zawite rozproszone (art. 88 § 2, 568, 612, 1015 i in.); doktrynalnie odróżniane od przedawnienia.

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: część ogólna prawa cywilnego

Otwórz w eksploratorze grafowym →