← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5praestatio pecuniaria · Geldleistung
ang. pecuniary performance
— Świadczenie polegające na zapłacie określonej sumy pieniędzy — szczególna kategoria świadczeń, do której stosuje się specyficzne reguły waloryzacyjne, walutowe, odsetkowe. Klasyczna rzymska zasada nominalizmu — debitor pecuniae numerator est, nie quantitatis (dłużnik świadczenia pieniężnego zwalnia się przez zapłatę nominalnej kwoty, niezależnie od wahań siły nabywczej). Pieniądz w prawie rzymskim traktowany był jako rzecz oznaczona co do gatunku (genus), dłużnik mógł zwolnić się przez świadczenie tantundem (tej samej ilości tej samej jakości monet). ABGB § 988 — Geldschuld jako Gattungsschuld. BGB § 244 — Geldschuld w walucie obcej, § 245 — Geldsortenschuld (dług w określonych monetach), § 270 — Bringschuld dla pieniędzy (świadczenie pieniężne wykonywa się w siedzibie wierzyciela). KZ 1933 art. 210–211 (waluta zobowiązań pieniężnych); odsetki regulowały art. 86–90 oraz art. 248–249. KC 1964 art. 358 § 1 (w brzmieniu pierwotnym — zasada walutowości: zobowiązania pieniężne na obszarze PRL mogły być wyrażone tylko w pieniądzu polskim, z wyjątkami ustawowymi). Cechy charakterystyczne świadczeń pieniężnych: (1) brak możliwości niemożliwości świadczenia (genus non perit), (2) miejsce spełnienia w siedzibie wierzyciela (KC art. 454 — odwrotnie do BGB), (3) odsetki za opóźnienie (art. 481 — należne bez wykazywania szkody), (4) krótszy termin przedawnienia jako świadczenia okresowe gdy ma taki charakter (KC art. 118 — trzy lata).
Źródło: Debitor pecuniae numerator est (rzymskie); Code Napoléon art. 1895; ABGB § 988; BGB §§ 244-245, 270; KZ 1933 art. 210–211, 86–90, 248–249; KC 1964 art. 358, 454, 481
Kolekcja: część ogólna prawa zobowiązań
Odpowiedniki zewnętrzne: Q56342575