← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4contractus de praestationibus periodicis · Verträge über wiederkehrende Leistungen
ang. contracts for periodic performances
— Kategoria umów, w których świadczenie ma charakter okresowy — powtarzające się w określonych odstępach czasu, niezależnych od jednorazowego zdarzenia (jak w umowach z czynszem cyklicznym, ale tam czynsz jest świadczeniem akcesoryjnym względem głównego prawa do używania). W tej kategorii świadczenie okresowe stanowi essentialia negotii. Rzymskie korzenie sięgają reditus (renty wieczystej z gruntu) oraz alimenta (świadczenia alimentacyjne). Code Napoléon art. 1968-1983 — rente perpétuelle i rente viagère. ABGB §§ 1267-1292 obejmuje rentę w kategorii umów losowych (Glücksvertrag). BGB §§ 759-761 — Leibrente (renta dożywotnia) z odrębną regulacją. KC 1964 art. 903-907 — umowa renty (świadczenia okresowe pieniężne lub rzeczowe na rzecz oznaczonej osoby), z dwoma podstawowymi typami: renta na czas oznaczony i renta dożywotnia. Plus pokrewne instytucje: dożywocie (KC art. 908-916, łączące świadczenia okresowe z prawem ograniczonym do nieruchomości), umowa o dostarczanie energii (KC art. 555 i n. — umowa nazwana, łącząca elementy sprzedaży rzeczy oznaczonej co do gatunku z świadczeniem ciągłym), abonamenty na usługi (telefoniczne, internetowe, dostarczanie wody, gazu — fragmentarycznie regulowane w prawie szczególnym). Charakterystyczne dla świadczeń okresowych: odrębne reżimy przedawnienia (KC art. 118 — trzy lata dla świadczeń okresowych), możliwość waloryzacji w drodze klauzul umownych, szczególne zasady dziedziczenia w razie śmierci uprawnionego (renty dożywotnie wygasają, renty na czas oznaczony przechodzą na spadkobierców).
Źródło: Code Napoléon art. 1968-1983; ABGB §§ 1267-1292; BGB §§ 759-761; KC 1964 art. 118, 903-916, 555 i n.
Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań