renta

reditus · Rente · pensio annua

ang. annuity

rente / Leibrente (francuski; niemiecki)

Świadczenie okresowe spełniane w pieniądzu albo w rzeczach oznaczonych co do gatunku, którego źródłem może być umowa renty (art. 903 i nast. KC) albo inne zdarzenie. Szczególnym przypadkiem jest renta z tytułu szkody na osobie (art. 444 § 2 KC) — przyznawana poszkodowanemu, który utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo gdy zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość.

— Klasyczna obligacja periodyczna. Code Napoléon/Code civil 1804 art. 1968-1983 — rente perpétuelle (wieczysta) i rente viagère (dożywotnia). ABGB §§ 1284-1291 — Rentenvertrag. BGB §§ 759-761 — Leibrente. KZ 1933 art. 596-598. KC 1964 art. 903-907 — przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzach lub w rzeczach oznaczonych co do gatunku.

Źródło: Code Napoléon/Code civil 1804 art. 1968-1983; ABGB §§ 1284-1291; BGB §§ 759-761; KZ 1933 art. 596-598; KC 1964 art. 444 § 2 (renta odszkodowawcza), 903-907 (umowa renty)

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia podrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: część szczególna prawa zobowiązań

Odpowiedniki zewnętrzne: Q4769709

Otwórz w eksploratorze grafowym →