ang. other fiscal gambling crimes
— Pojęcie i miejsce w systemie. Kategoria zbiorcza przestępstw skarbowych hazardowych obejmująca naruszenia przepisów o grach hazardowych nieujęte w typach głównych (urządzanie nielegalnych gier hazardowych, urządzanie nielegalnych gier losowych, czerpanie zysków z hazardu). Konstrukcja rezerwowa — pozwala na ściganie zachowań naruszających reżim koncesyjny i podatkowy gier hazardowych, które nie zostały wyraźnie wyodrębnione jako samodzielne typy. Geneza i tło ustrojowe. Polski system regulacji gier hazardowych ma długą tradycję — od monopolu loteryjnego II RP (ustawa z 26 III 1922 r.) po regulacje PRL (ustawa z 20 V 1976 r. o grach losowych i totalizatorach). Kategoria „innych przestępstw skarbowych hazardowych" obejmowała głównie: naruszenia obowiązków sprawozdawczych przez organizatorów gier, nieprawidłowości w odprowadzaniu podatków od gier, naruszenia warunków koncesji. Praktyka orzecznicza. W okresie PRL gry hazardowe były ściśle kontrolowane przez państwo — Państwowe Przedsiębiorstwo Lotto (od 1956 r.), Totalizator Sportowy (od 1956 r.), wyścigi konne. Prywatna organizacja gier była zakazana, co znacznie ograniczało obszar kategorii. Sankcje obejmowały głównie konfiskatę mienia i grzywny. Dla problematyki habilitacyjnej znaczące są sprawy z lat 80. dotyczące prywatnych organizatorów gier (loterie fantowe na zasadzie kawiarnianej, prywatne salony gier z automatami sprowadzanymi z RFN). Selektywność ścigania była uderzająca — drobni organizatorzy ścigani z całą surowością, podczas gdy zorganizowane sieci pod patronatem aparatu MSW pozostawały bezkarne. Kodeks karny skarbowy z 10 IX 1999 r. (rozdział 9) zamknął rozwój regulacji XX-wiecznej, integrując kategorię „innych przestępstw skarbowych hazardowych" w nowoczesny system prawa karnego skarbowego — z wyraźnym akcentem na ochronę interesu fiskalnego państwa i rzetelność organizacji gier hazardowych. Powiązane terminy: „urządzanie nielegalnych gier hazardowych", „urządzanie nielegalnych gier losowych", „czerpanie zysków z hazardu", „przestępstwa hazardowe", „przestępstwa skarbowe dotyczące monopolu loteryjnego". Dla problematyki habilitacyjnej szczególne znaczenie mają sprawy z okresu transformacji (lata 90.), gdy prywatne salony gier z automatami do gier hazardowych pojawiały się masowo bez stosownych koncesji. Sędziowie sądów rejonowych orzekali w tych sprawach początkowo bardzo łagodnie — głównie konfiskatę automatów i grzywny administracyjne — ze względu na nieostrość przepisów koncesyjnych i kontrowersje interpretacyjne. Dopiero ustawa z 29 VII 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych ujednoliciła reżim koncesyjny. Doktryna (L. Wilk, Z. Niewiadomska) podkreślała, że konstrukcja „innych przestępstw skarbowych hazardowych" wymaga ścisłego ustalenia konkretnego naruszenia obowiązku — generalna kwalifikacja „organizowania gier z naruszeniem przepisów" nie wypełnia znamion. Ścisła wykładnia była korzystna dla drobnych organizatorów.
Kolekcja: Kodeks karny skarbowy