← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

koncyliacja

ang. conciliation

— Koncyliacja — pozasądowa metoda rozstrzygania sporów polegająca na próbie pojednania stron z udziałem neutralnego pośrednika — pełni w polskim systemie funkcję komplementarną wobec mediacji i arbitrażu. W odróżnieniu od mediacji koncyliator może aktywnie proponować rozwiązanie sporu (mediator jedynie ułatwia komunikację stron). W odróżnieniu od arbitrażu rezultatem koncyliacji nie jest wiążące orzeczenie, lecz proponowane porozumienie wymagające akceptacji stron. Tradycja koncyliacji w polskim porządku prawnym jest ograniczona — historycznie funkcjonowały komisje rozjemcze w sporach pracowniczych II RP, w PRL niektóre formy postępowania pojednawczego przed sądami społecznymi i kolegiami. Pojęcie zachowuje znaczenie głównie teoretyczne — w polskim XX w. niewdrożone w odrębnej formie ustawowej. W postępowaniu cywilnym k.p.c. przewiduje fakultatywną fazę pojednawczą — w praktyce jednak rzadko wykorzystywaną. Pojęcie "koncyliacja" funkcjonuje w polskim porządku raczej teoretycznie niż praktycznie — w obrocie zastosowanie znajdują głównie mediacja i arbitraż.

Źródło: ustawa z 24 X 1934 r. o sądach pracy (Dz.U. nr 95 poz. 854 — komisje pojednawcze); pojęcie doktrynalne — w polskim XX w. niewdrożone w odrębnej formie ustawowej

Kolekcja: organy quasi-sądowe i pozasądowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →