← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3ang. mediation
— Mediacja — pozasądowa metoda rozstrzygania sporów polegająca na ułatwianiu komunikacji stron przez neutralnego pośrednika (mediatora), bez podejmowania decyzji przez mediatora — została wprowadzona do polskiego porządku prawnego stopniowo od lat 90. Pierwsza regulacja: ustawa z 26 X 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (mediacja w sprawach nieletnich). Następne: w sprawach karnych — ustawa z 6 VI 1997 r. — k.p.k. (art. 23a — mediacja przed wniesieniem aktu oskarżenia, prowadzona przez instytucję godną zaufania). Mediator — osoba z odpowiednim szkoleniem (różne wymagania w zależności od typu sprawy), wpisana na listę mediatorów stałych prowadzoną przez sąd okręgowy. Zakres czynności: prowadzenie spotkań, ułatwianie negocjacji, sporządzenie pisemnego porozumienia (jeśli strony osiągną zgodę). Skuteczność mediacji zależy od dobrowolności stron — wymuszona mediacja w praktyce nie przynosi rezultatów. W polskim systemie końca XX w. mediacja rozwijała się stopniowo — z największą obecnością w sprawach nieletnich i wybranych sprawach karnych.
Źródło: ustawa z 26 X 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U. nr 35 poz. 228 — mediacja w sprawach nieletnich); art. 23a KPK 1997 (mediacja przed wniesieniem aktu oskarżenia)
Kolekcja: organy quasi-sądowe i pozasądowe