← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3ang. voivodeship Prosecutor's Office
— Prokuratura Wojewódzka — pośredni szczebel prokuratury w PRL — funkcjonował w okresie 1950-1998, równolegle do sądów wojewódzkich. Wprowadzona ustawą z 20 VII 1950 r. o Prokuraturze, w miejsce prokuratur okręgowych II RP. Liczba prokuratur wojewódzkich odpowiadała liczbie województw — od 17 (po 1950 r.) do 49 (po 1975 r.). Kierowane przez prokuratorów wojewódzkich, podporządkowane Prokuratorowi Generalnemu. Zakres zadań: nadzór nad prokuraturami powiatowymi (od 1975 r. — rejonowymi), prowadzenie spraw o szczególnym znaczeniu, oskarżanie przed sądami wojewódzkimi w pierwszej i drugiej instancji. W PRL prokuratury wojewódzkie odgrywały znaczącą rolę w sprawach politycznych — często prowadząc śledztwa wobec działaczy opozycji, intelektualistów, duchownych. Reforma 1998 r. zniosła prokuratury wojewódzkie wraz z sądami wojewódzkimi — zastąpione prokuraturami okręgowymi. Pojęcie "Prokuratura Wojewódzka" jest obecnie historyczne. W archiwistyce sprawy z lat 1950-1998 figurują pod nazwą prokuratury wojewódzkiej — co istotne dla osób prowadzących badania.
Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); ustawa z 20 VII 1950 r. o zmianie POSP (Dz.U. nr 38 poz. 347); pojęcie historyczne 1950-1998
Kolekcja: prokuratura