← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

sprawa lustracyjna

ang. lustration case

— Sprawa lustracyjna — postępowanie sądowe dotyczące oświadczeń osób pełniących funkcje publiczne o pracy lub współpracy ze służbami bezpieczeństwa PRL — stanowi w polskim systemie kategorię o złożonej historii ustrojowej. Pierwsza ustawa lustracyjna z 11 IV 1997 r. wprowadziła obowiązek złożenia oświadczenia lustracyjnego przez kandydatów i osoby zajmujące stanowiska publiczne — z trybem postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie (sekcją lustracyjną). Procedurę inicjował Rzecznik Interesu Publicznego — odrębny organ powoływany przez Pierwszego Prezesa SN. W przypadku stwierdzenia "kłamstwa lustracyjnego" — orzekano utratę zatrudnienia na stanowisku publicznym i zakaz kandydowania na 10 lat. Tryb postępowania w sprawach lustracyjnych końca XX w.: wniosek RIP, rozprawa przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie z udziałem Rzecznika Interesu Publicznego jako oskarżyciela, możliwość kasacji do Sądu Najwyższego. Sprawy lustracyjne wzbudzały kontrowersje — dotyczą bowiem indywidualnych biografii, często z trudno weryfikowalnym materiałem dowodowym (akta SB, nieraz fragmentaryczne lub fałszowane).

Źródło: ustawa z 11 IV 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa (Dz.U. nr 70 poz. 443) — postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →