← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. breach of official dignity
— Uchybienie godności urzędu — zachowanie sędziego, prokuratora lub innego funkcjonariusza publicznego podważające zaufanie do bezstronności i uczciwości urzędu — stanowi klauzulę generalną dyscyplinarną o szerokim spektrum zastosowania. Pojęcie nawiązuje do tradycyjnej kategorii deontologii zawodowej — istniało w II RP w przepisach dyscyplinarnych sędziowskich (rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r.), było używane w PRL i jest zachowane w III RP. Aktualnie podstawą prawną jest art. 80 ustawy z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (i analogicznie w prokuraturze, adwokaturze, notariacie). Zakres pojęcia obejmuje: zachowania w służbie (lekceważenie obowiązków, niedopuszczalne zachowanie wobec stron, niewłaściwy strój, używanie wulgaryzmów) oraz zachowania pozasłużbowe wpływające na wizerunek urzędu (kontrowersyjne wystąpienia publiczne, wykroczenia drogowe, zachowania w mediach społecznościowych). Klauzula generalna jest interpretowana w orzecznictwie sądów dyscyplinarnych — z istotnym dorobkiem doktrynalnym. W praktyce stanowi jeden z najczęstszych zarzutów w postępowaniach dyscyplinarnych — co wynika z jej elastyczności i obejmuje sytuacje niedające się sklasyfikować pod inne, bardziej szczegółowe delikty dyscyplinarne. Pojęcie funkcjonuje jako klauzula generalna pozostawiająca sędziemu dyscyplinarnemu szeroki margines uznania w ocenie zachowań sędziowskich wykraczających poza ścisłe normy proceduralne.ektóre postępowania dyscyplinarne wszczynane były wobec sędziów krytykujących reformy sądownictwa, co budziło zarzuty politycznego wykorzystania klauzuli.
Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.) (art. 80); rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); pragmatyki samorządowe
Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność