← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L3

wizytator

ang. judicial inspector

Sędzia lub urzędnik sprawujący nadzór administracyjny nad sądami niższego szczebla — w zakresie organizacji pracy, sprawności postępowań i obciążenia. Funkcja istotna w PRL jako instrument centralizacji; w III RP — element nadzoru wewnętrznego sądownictwa.

— Wizytator sądu lub prokuratury — sędzia lub urzędnik sprawujący nadzór administracyjny — pełni rolę kontrolną wobec sądów i prokuratur niższych szczebli. Funkcja wizytatora istnieje w polskim systemie nieprzerwanie — w II RP wizytatorzy działali w sądach apelacyjnych i SN, sprawując nadzór nad sądami okręgowymi i grodzkimi. Po 1944 r. system wizytacyjny rozbudowano — w PRL stanowił istotny instrument centralizacji i kontroli politycznej, choć formalnie ograniczony do nadzoru administracyjnego. III RP zachowała pojęcie wizytatora — wizytatorzy działają w sądach apelacyjnych i okręgowych, dokonując kontroli sprawności postępowań, organizacji pracy, biurowości. Wizytator nie ingeruje w treść orzeczeń — to wyraźnie wyłączona zasada. Może natomiast oceniać terminowość, sposób prowadzenia akt, jakość uzasadnień (od strony formalnej — nie merytorycznej). Wizytacja sądu jest aktem administracyjnym — sporządza się protokół, omawia z kierownictwem sądu, formułuje zalecenia. W praktyce wizytatorzy są często kandydatami do awansu na stanowiska prezesa lub wiceprezesa sądu.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie zakresu działania wizytatorów

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →