← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L3

wydział

izba sądowa · senat

ang. court division

Wewnętrzna jednostka organizacyjna sądu wyspecjalizowana rzeczowo (cywilny, karny, pracy, rodzinny, gospodarczy, rejestrowy, ksiąg wieczystych). Tworzą ją rozporządzenia wykonawcze; obsadą i podziałem czynności kieruje przewodniczący wydziału.

— Wydział — wewnętrzna jednostka organizacyjna sądu, wyspecjalizowana w określonej kategorii spraw. Klasyczne wydziały sądów powszechnych XX w.: cywilny, karny, rodzinny i nieletnich, pracy, ksiąg wieczystych, gospodarczy. Wydzielenie wydziałów realizuje zasadę specjalizacji jurysdykcyjnej — sędziowie wydziału rozpoznają sprawy z określonego zakresu, co zapewnia jednolitość praktyki. W II RP regulacja: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — POSP (część III rozdz. II); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 17 V 1928 r. — Regulamin ogólny dla sądów powszechnych. W PRL kolejne regulaminy MS określały szczegółową strukturę wydziałów; ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137) potwierdzała tradycyjny podział. Wydziały rodzinne i nieletnich zostały utworzone ustawą z 26 X 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U. nr 35 poz. 228). Pracami wydziału kieruje przewodniczący wydziału, podlegający prezesowi sądu.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III rozdz. II); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 17 V 1928 r. — Regulamin ogólny dla sądów powszechnych

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →