← Postępowanie sądowe XIX i XX wieku

L4

przyrzeczenie (przysięga świadka)

przysięga świadka · zaprzysiężenie świadka · odebranie przyrzeczenia · Vereidigung · iusiurandum testis

ang. witness oath (affirmation of a witness)

Zeugeneid (niemiecki)

Uroczyste zapewnienie świadka, składane przed organem procesowym przed zeznaniem lub po nim, że zeznawał albo będzie zeznawał prawdę i niczego nie zatai, wzmacniające moc dowodową zeznania i obwarowane odpowiedzialnością za krzywoprzysięstwo. Należy je odróżniać od przysięgi dowodowej stron, która sama w sobie stanowiła środek dowodu, oraz od samego przesłuchania świadka.

— Zaprzysiężenie świadka było regułą w procedurach zaborczych (austr. ZPO 1895 i StPO 1873; niem. ZPO 1877 i StPO 1877; ros. Ustawy sądowe 1864) oraz w II Rzeczypospolitej (KPC z 1930 r.; KPK z 1928 r.), z wyłączeniami podmiotowymi (m.in. małoletni, osoby podejrzane o współudział). W postępowaniu karnym PRL (KPK z 1969 r.) odstąpiono od obligatoryjnego przyrzeczenia świadka; natomiast KPC z 1964 r. utrzymał przyrzeczenie świadka jako regułę (art. 266–269), ze zwolnieniem za zgodą stron. Niem. Zeugeneid / Vereidigung.

Źródło: austr. ZPO 1895; niem. ZPO 1877; austr. StPO 1873; niem. StPO 1877; ros. Ustawy sądowe 1864; KPC z 1930 r.; KPK z 1928 r.; KPC z 1964 r. (przyrzeczenie utrzymane, art. 266–269); odstąpienie od obligatoryjnego przyrzeczenia — KPK z 1969 r. (art. 169–170)

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: postępowanie dowodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →