zajęcie

zajęcie egzekucyjne · zajęcie majątku dłużnika

ang. seizure (attachment of property)

Pfändung (niemiecki)

Pierwsza czynność egzekucyjna skierowana do określonego składnika majątku dłużnika, polegająca na objęciu go władztwem egzekucyjnym organu (komornika) i wyłączeniu z swobodnego rozporządzania przez dłużnika. Wywołuje skutki materialnoprawne (zajęcie rozporządzeniem przekraczającym bezskuteczność wobec wierzyciela) i stanowi punkt wyjścia dalszych czynności zmierzających do spieniężenia.

— Zajęcie jako pierwszy akt egzekucji znały: niem. ZPO 1877 (Pfändung ruchomości i wierzytelności w ks. 8) oraz niem. ustawa o egzekucji z nieruchomości z 1897 r. (Beschlagnahme); austr. ordynacja egzekucyjna z 1896 r.; ros. ustawa z 1864 r. (опись/арест). W prawie polskim — prawo o sądowem postępowaniu egzekucyjnem (rozp. Prez. RP z 27 X 1932 r., Dz.U. nr 93 poz. 803, cz. II KPC od 1933 r.) i KPC z 1964 r. Niem. Pfändung.

Źródło: niem. ZPO 1877 (ks. 8); niem. ustawa o egzekucji z nieruchomości z 1897 r.; austr. ordynacja egzekucyjna z 1896 r.; ros. ustawa postępowania cywilnego z 1864 r.; prawo o sądowem postępowaniu egzekucyjnem (rozp. Prez. RP z 27 X 1932 r., Dz.U. nr 93 poz. 803, cz. II KPC od 1933 r.); KPC z 1964 r.

Pojęcia nadrzędne

czynności egzekucyjne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: postępowanie cywilne

Otwórz w eksploratorze grafowym →