domniemanie ojcostwa

pater est

ang. presumption of paternity

Reguła, według której za ojca dziecka uważa się męża matki, jeżeli dziecko urodziło się w czasie trwania małżeństwa lub w okresie 300 dni od jego ustania.

— Klasyczna paremia rzymska pater est quem nuptiae demonstrant — recypowana przez Code civil, ABGB i BGB w niemal niezmienionej formie. Termin 300 dni odpowiada maksymalnej długości ciąży i występuje we wszystkich kontynentalnych systemach. Domniemanie jest wzruszalne — można je obalić w drodze powództwa o zaprzeczenie ojcostwa, ale w ścisłych terminach prekluzyjnych. To rozwiązanie chroni stabilność stanu cywilnego dziecka kosztem czysto biologicznej prawdy.

Źródło: KCKP art. 272; Code civil 1804 art. 312; ABGB §§ 138-141; BGB § 1592 w brzmieniu pierwotnym z 1900 r. (obecne brzmienie § 1592 nr 1 powstało dopiero na mocy Kindschaftsrechtsreformgesetz, BGBl. 1997 I s. 2942 — poza ramą do 1989 r.); Tom X cz. 1; KRiO art. 62

Pojęcia nadrzędne

ojcostwo

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prawo rodzinne i opiekuńcze

Odpowiedniki zewnętrzne: Q881281

Otwórz w eksploratorze grafowym →