← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4prawo do kontaktów · Umgangsrecht
ang. child visitation rights
— Klasyczna kategoria prawa rodzinnego — prawo i obowiązek osobistej styczności rodzica (lub innej bliskiej osoby) z dzieckiem, niezależne od władzy rodzicielskiej, oparte na biologicznej więzi i interesie dziecka w zachowaniu więzi emocjonalnych. Klasyczne rzymskie prawo nie znało wyraźnej kategorii kontaktów z dzieckiem — w klasycznym ius civile władza ojcowska (patria potestas) była tak szeroka, że nie było potrzeby wyodrębniania kontaktów; w razie ustania władzy (emancipatio, śmierć) ustawały też naturalne więzi prawne. Klasyczne ius commune i pandektystyka XIX w. zaczęły wyodrębniać prawo do styczności (Umgangsrecht) jako odrębne od władzy rodzicielskiej, szczególnie w kontekście rozwodów. BGB §§ 1684-1685 — Umgang: § 1684 (dziecko ma prawo do styczności z każdym z rodziców; każde z rodziców ma prawo i obowiązek do styczności z dzieckiem; rodzice mają obowiązek powstrzymywać się od wszystkiego, co osłabia stosunki dziecka z drugim rodzicem lub utrudnia wychowanie — klasyczna pandektystyczna konstrukcja oparta na zasadzie dobra dziecka i jego prawa do obu rodziców); § 1685 (Umgang naher Bezugspersonen — styczność bliskich osób, np. dziadków, rodzeństwa, ojczyma/macochy, w określonych przypadkach). Code civil art. 371-4 — analogiczna francuska regulacja droit de visite et d'hébergement. Konwencja ONZ o prawach dziecka z 20 XI 1989 r. art. 9 ust. 3 (państwa zobowiązują się do poszanowania prawa dziecka oddzielonego od jednego lub obojga rodziców do utrzymywania regularnych osobistych stosunków i bezpośredniego kontaktu z obojgiem rodziców) — fundamentalne konwencyjne źródło.
Źródło: BGB § 1684 (Umgangsrecht); Kodeks rodzinny i opiekuńczy z 25 II 1964 r. (Dz.U. Nr 9, poz. 59) art. 113, w brzmieniu do 31 XII 1989 r.
Kolekcja: prawo rodzinne i opiekuńcze