← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5fructus naturales
ang. natural fruits of an immovable
— Pożytki polegające na płodach gruntu i innych jego naturalnych dochodach odłączanych od rzeczy w toku jej zwykłego korzystania (zboże, drewno opałowe, owoce, pasza, kruszywa, woda mineralna). Klasyczna rzymska fructus naturales — płody naturalne odłączane od rzeczy macierzystej (por. D. 22.1 o pożytkach) — zboże, wino, oliwa, drewno; klasyczne odróżnienie fructus pendentes (jeszcze nieodłączone, są częścią gruntu) i fructus separati (odłączone — własne rzeczy ruchome). Klasyczna paremia fructus pendentes pars fundi videntur (D. 6.1.44) — pożytki nieodłączone uważa się za część gruntu. Klasyczna kontrowersja rzymska: kto nabywa pożytki — bonae fidei possessor (zatrzymuje pobrane do chwili rei vindicatio); proprietarius rei (właściciel odzyskuje); usufructuarius (użytkownik nabywa z chwilą percepcji). Pandektystyka — natürliche Früchte. Code civil art. 583, 585 — fruits naturels et industriels. ABGB §§ 404-405 — natürliche Früchte. BGB § 99 ust. 1 — Früchte einer Sache (unmittelbare Sachfrüchte); § 953 — odłączone płody należą do właściciela rzeczy macierzystej, chyba że ustawa stanowi inaczej. KC art. 53 § 1 — pożytkami naturalnymi rzeczy są jej płody i inne odłączone od niej części składowe, o ile według zasad prawidłowej gospodarki stanowią normalny dochód z rzeczy. Klasyczne kategorie: 1) płody roczne — zboże, owoce, jarzyny, pasza; 2) drewno z gospodarki leśnej (eksploatowanej regularnie); 3) kruszywa i kopaliny (ograniczone); 4) przyrost stada (młode zwierząt). Pobiera pożytki ten, kto ma prawo do rzeczy — właściciel, użytkownik (art. 252 KC), użytkownik wieczysty (art. 233 KC), dzierżawca (art. 693 § 2 KC).
Źródło: Fructus naturales, fructus pendentes pars fundi videntur (rzymskie — D. 6.1.44; por. D. 22.1 o pożytkach); Code civil art. 583, 585; ABGB §§ 404-405; BGB §§ 99 ust. 1, 953; KC art. 53 § 1, 233, 252, 693 § 2
Kolekcja: prawo rzeczowe
Odpowiedniki zewnętrzne: Q5506344