← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4iura in rebus immaterialibus · Immaterialgüterrechte
ang. rights in intangible goods
— Prawa majątkowe odnoszące się do wytworów intelektu człowieka — utworów, wynalazków, wzorów, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych, baz danych — chronione na podstawie ustaw szczególnych, lecz traktowane w prawie cywilnym jako składniki mienia. Klasyczne rzymskie prawo nie znało odrębnej kategorii (twórczość intelektualna chroniona była głównie przez prawo zwyczajowe i ochronę dobrego imienia rzemieślnika). Doktrynalne sformułowanie kategorii — pandektystyka XIX w.: J. Kohler, R. von Jhering — Immaterialgüterrecht jako samodzielna gałąź obok prawa rzeczowego i obligacyjnego; Otto von Gierke (1882) — Persönlichkeitsrecht (prawa osobistości) jako szczególny rodzaj praw na dobrach niematerialnych. Pierwsze ustawy: konwencje paryska (1883 — własność przemysłowa) i berneńska (1886 — prawo autorskie). KC: wzmianka w art. 44 (mienie obejmuje także prawa majątkowe — w domyśle: na dobrach niematerialnych); składniki te w okresie wcześniejszym ujmowano na podstawie przepisów prawa handlowego i ustaw szczególnych. Klasyczna struktura prawa: prawo majątkowe (autora/uprawnionego) + prawa osobiste (prerogatywy autora — np. autorstwo, integralność dzieła). Konstrukcyjnie zbliżone do praw rzeczowych (erga omnes), lecz przedmiotem są niematerialne dobra wyodrębnione przez ustawę.
Źródło: Pandektystyka XIX w. (J. Kohler, O. von Gierke); Konwencja paryska 1883 r.; Konwencja berneńska 1886 r.; KC art. 44.
Kolekcja: część ogólna prawa cywilnego
Odpowiedniki zewnętrzne: Q108855835