roszczenie windykacyjne

rei vindicatio

ang. rei vindicatio

Powództwo właściciela nieposiadającego o wydanie rzeczy przeciwko posiadaczowi; wymaga wykazania tytułu własności i identyczności rzeczy.

— Klasyczne actio in rem prawa rzymskiego (D. 6.1) służąca odzyskaniu rzeczy od posiadacza nieuprawnionego. Konstrukcja przeszła do współczesnych kodyfikacji bez zasadniczych zmian: ABGB §§ 366-379 (Eigentumsklage), BGB §§ 985-1007 (Vindikationsklage), polski KC art. 222 § 1. Trzy elementy konstrukcji: powód musi być właścicielem, pozwany nieuprawnionym posiadaczem, przedmiotem żądania jest wydanie konkretnej rzeczy. Charakterystyczna dla polskiej regulacji jest konstrukcja roszczeń uzupełniających (KC art. 224-230) — wynagrodzenia za korzystanie, zwrotu pożytków i odpowiedzialności za pogorszenie rzeczy — które towarzyszą podstawowemu roszczeniu o wydanie. Dochodzona w trybie powództwa cywilnego, sąd właściwy ze względu na miejsce położenia rzeczy (jurisdictio in rem).

Źródło: D. 6.1 (rei vindicatio); ABGB §§ 366-379; BGB §§ 985-1007; KC art. 222 § 1

Pojęcia nadrzędne

ochrona własności

Pojęcia podrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prawo rzeczowe

Odpowiedniki zewnętrzne: Q473458

Otwórz w eksploratorze grafowym →