← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L4dominus · Eigentümer
ang. owner
— Osoba fizyczna lub prawna, której przysługuje prawo własności rzeczy — pełne władztwo prawne wraz z uprawnieniem korzystania i rozporządzania. Klasyczna rzymska dominus — pełen i absolutny właściciel rzeczy; odróżniana od possessor (posiadacz) i detentor (dzierżyciel). Klasyczne rzymskie typy: 1) dominus ex iure Quiritium — właściciel cywilny; 2) bonitarius (dominus bonitarius) — właściciel pretorski (do upowszechnienia w prawie justyniańskim); 3) socius (współwłaściciel, pro parte indivisa). Pandektystyka — Eigentümer; B. Windscheid, F. K. von Savigny analizują pojęcie. Code Napoléon/Code civil 1804 (obowiązujący w Królestwie Polskim obok Code Napoléon) — propriétaire (art. 544: "le droit de jouir et disposer des choses de la manière la plus absolue"). ABGB § 354 — Eigentümer; § 362 — Befugnisse (rozporządzanie, korzystanie, niszczenie). BGB § 903 — Eigentümer kann mit der Sache nach Belieben verfahren und andere von jeder Einwirkung ausschließen. KC art. 140 — w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, właściciel może z wyłączeniem innych korzystać z rzeczy zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, w szczególności pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy oraz rozporządzać rzeczą. Klasyczne uprawnienia (triada pandektystyczna): 1) ius utendi — używanie rzeczy; 2) ius fruendi — pobieranie pożytków; 3) ius disponendi — rozporządzanie (zbycie, obciążenie, porzucenie, zniszczenie). Specjalne kategorie właścicieli w polskim prawie: 1) Skarb Państwa — podmiot własności państwowej (KC w brzmieniu pierwotnym art. 34 oraz 126 i nast.); 2) spółdzielnia (art. 1 ustawy z 16 IX 1982 r. — Prawo spółdzielcze). Ochrona — art. 222 (windykacja, negatoryjne).
Źródło: Dominus, dominium ex iure Quiritium (rzymskie); Code civil art. 544; ABGB §§ 354, 362; BGB § 903; KC art. 34, 126 i nast., 140, 222
Kolekcja: prawo rzeczowe
Odpowiedniki zewnętrzne: Q11293375