← Prawo cywilne XIX i XX wieku

zapis windykacyjny

legatum per vindicationem

ang. specific legacy

legatum per vindicationem (łaciński)

— Instytucja sięgająca rzymskiej tradycji legatum per vindicationem (klasyczne rzymskie prawo legatów odróżniało cztery formy: per vindicationem, per damnationem, sinendi modo, per praeceptionem). Kontynentalne kodyfikacje XIX-XX w. w większości znały tylko jedną formę zapisu — zapis zwykły (legatum per damnationem) rodzący jedynie wierzytelność zapisobiercy wobec spadkobierców. Zapis windykacyjny był wyjątkiem — przewidziany m.in. w polskim Tom X Swodu (zapis windykacyjny w prawie ziem wschodnich). BGB § 2174 daje zapisobiercy jedynie roszczenie obligacyjne przeciwko obciążonemu (Damnationslegat) i nie zna zapisu o bezpośrednim skutku rzeczowym typu Vindikationslegat. Code civil art. 1003 definiuje legs universel; legs à titre particulier regulują art. 1010 i nast., a jego skutki wymagają żądania wydania (délivrance). Polski KC 1964 r. w pierwotnej wersji nie znał zapisu windykacyjnego — wszystkie zapisy miały charakter obligacyjny.

Źródło: D. 30-32 (rzymskie legatum per vindicationem); BGB § 2174 (Vindikationslegat — ograniczony zakres); Code civil art. 1003 (legs particulier); Tom X Swodu — zapis windykacyjny

Kolekcja: prawo spadkowe

Odpowiedniki zewnętrzne: Q9386956 · 2583353

Otwórz w eksploratorze grafowym →