← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5posiadanie w złej wierze · posiadacz w złej wierze · mala fides possessoris · böser Glaube des Besitzers
ang. bad faith of the possessor
— Stan świadomości posiadacza, w którym wie lub powinien wiedzieć przy zachowaniu należytej staranności, że nie służy mu prawo, które wykonuje. Klasyczna rzymska mala fides — przeciwieństwo bona fides; klasyczne kategorie: mala fides przy condictione possessoris (D. 13.6.18.1) — surowsza odpowiedzialność dłużnika złej wiary; mala fides superveniens — pojawiająca się w trakcie posiadania (klasyczna kontrowersja: czy szkodzi przyszłym skutkom? Pomponius i Paulus — tak; w prawie justyniańskim — tak). Klasyczna paremia mala fides superveniens nocet (Paulus). Pandektystyka — böser Glaube, unredlicher Besitz. Code civil/KCKP — mauvaise foi (art. 550); ABGB §§ 326, 335 — unredlicher Besitz, surowsza odpowiedzialność. BGB §§ 932 ust. 2 a contrario, 937 ust. 2 a contrario, 989-990 — Bösgläubigkeit. KC art. 7 a contrario; art. 224 § 2 — od chwili powzięcia wiadomości o roszczeniu rozliczenie jak w złej wierze (mala fides superveniens nocet w polskim KC); art. 225 — rozliczenie z posiadaczem w złej wierze: wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, zwrot pożytków pobranych i tych, których nie pobrał z własnej winy, odszkodowanie za zużycie/uszkodzenie/utratę; art. 226 § 2 — zwrot tylko nakładów koniecznych w zakresie braku wzbogacenia. Surowsza odpowiedzialność jest klasyczną sankcją za niedbałość lub złą wolę.
Źródło: Mala fides, mala fides superveniens nocet (rzymskie — D. 13.6.18.1, Paulus); Code civil art. 550; ABGB §§ 326, 335; BGB §§ 989-990; KC art. 7, 224-226.
Kolekcja: prawo rzeczowe