← Prawo cywilne XIX i XX wieku

L4

domniemania posiadania i wiara posiadacza

praesumptiones possessionis et bona fides possessoris · Besitzvermutungen und Gutgläubigkeit

ang. presumptions of possession and good faith of the possessor

Klasa pojęciowa obejmująca prawne domniemania związane z posiadaniem (ciągłości, samoistności, zgodności ze stanem prawnym) oraz subiektywny element dobrej i złej wiary posiadacza.

— Prawne ułatwienia ochrony posiadacza i jego oceny moralnej — fundamentalne dla roszczeń posesoryjnych, zasiedzenia i rozliczeń pożytków. Klasyczna rzymska praesumptio possessionis interruptae nec restitutae (D. 41.2.25); bona fides praesumitur (D. 50.17.32). Klasyczne odróżnienie: dobra wiara (mylne, lecz usprawiedliwione przekonanie o przysługiwaniu prawa) vs. zła wiara (świadomość lub niewybaczalna niedbałość). KC art. 7, 339-341 (domniemania), art. 172, 174 (różne terminy zasiedzenia w zależności od dobrej/złej wiary), art. 224-225 (odmienne rozliczenie pożytków).

Źródło: Praesumptio possessionis interruptae nec restitutae, bona fides praesumitur (rzymskie — D. 41.2.25, 50.17.32); KC art. 7, 172, 174, 224-225, 339-341.

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia podrzędne

Kolekcja: prawo rzeczowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →