← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5praesumptio continuationis possessionis · Vermutung der Besitzfortsetzung
ang. presumption of continuity of possession
— Domniemanie prawne wzruszalne, według którego ten, kto posiadał rzecz na początku i na końcu danego okresu, posiadał ją także w okresie pośrednim. Klasyczna rzymska konstrukcja praesumptio possessionis interruptae nec restitutae — D. 41.2.25 — kto raz posiadał, posiada nadal, dopóki nie utraci; ułatwia dowodzenie zasiedzenia. Klasyczna paremia possessio nemini permittit non habere quod habere coepit (Paulus). Pandektystyka — Vermutung der Kontinuität des Besitzes jako element ułatwiający Verjährungserwerb. Code Napoléon/Code civil 1804 (obowiązujący w Królestwie Polskim obok Code Napoléon) art. 2234 d.f. — celui qui a possédé pendant deux temps différents est présumé avoir possédé pendant le temps intermédiaire. ABGB nie ma osobnego przepisu, lecz domniemanie wynika z § 372 i ogólnych zasad. BGB § 938 — kto posiadał rzecz na początku i na końcu danego czasu, temu domniemywa się, że posiadał ją także w czasie pośrednim. KC art. 340 — domniemywa się ciągłości posiadania; niemożność posiadania wywołana przez przemijającą przeszkodę nie przerywa posiadania. Klasyczna funkcja: odciążenie posiadacza od dowodzenia każdego momentu trwania posiadania w okresie zasiedzenia (np. 30 lat). Domniemanie wzruszalne — przeciwdowód dopuszczalny (np. wykazanie konkretnego momentu utraty posiadania).
Źródło: Praesumptio possessionis interruptae nec restitutae (rzymskie — D. 41.2.25); Code civil art. 2234 d.f.; BGB § 938; KC art. 340.
Kolekcja: prawo rzeczowe