← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5possessio non interrupta · ununterbrochener Besitz
ang. uninterrupted possession
— Trwały stan posiadania utrzymywany przez wymagany okres bez przerw, niezbędny do zasiedzenia oraz wywołania innych skutków prawnych przywiązanych do kontynuacji wykonywania prawa. Klasyczna rzymska possessio continua — jeden z wymogów usucapio. Klasyczne rzymskie zasady: longa possessio nawet bez bona fides na podstawie longi temporis praescriptio (10/20 lat); przerwanie naturale (utrata faktyczna) lub civile (sprzeciw, kontrnaruszenie). Klasyczna paremia possessio nuda non sufficit ad usucapionem; D. 41.3.4.27 — sukcesja posiadania (accessio possessionis) zachowuje ciągłość. Pandektystyka — ununterbrochener Besitz; possessio retinetur animo, etiamsi corporaliter intermissus (Paulus). Code Napoléon/Code civil 1804 (obowiązujący w Królestwie Polskim obok Code Napoléon) art. 2235 d.f. — jonction de possessions, possession continue. ABGB §§ 1452, 1456 — unterbrochene Verjährung. BGB §§ 198, 941, 943 — Ununterbrochenheit, Unterbrechung. KC art. 175-176 — odpowiednie stosowanie przepisów o przedawnieniu do biegu terminu zasiedzenia (art. 121-125); art. 176 § 1 — możliwość doliczenia czasu posiadania poprzedniego posiadacza. Klasyczne sposoby przerwania: 1) utrata faktycznego władztwa (interruptio naturalis) — np. odebranie rzeczy przez właściciela; 2) podjęcie przez właściciela kroków prawnych — wytoczenie powództwa windykacyjnego, ujawnienie roszczenia (interruptio civilis); 3) uznanie cudzego prawa przez posiadacza. Skutek przerwania: bieg terminu zasiedzenia rozpoczyna się od nowa.
Źródło: Possessio continua, longi temporis praescriptio (rzymskie — D. 41.3.4.27); Code civil art. 2235 d.f.; ABGB §§ 1452, 1456; BGB §§ 198, 941, 943; KC art. 121-125, 175-176.
Kolekcja: prawo rzeczowe