← Prawo cywilne XIX i XX wieku
L5interruptio possessionis · Unterbrechung des Besitzes
ang. interruption of possession
— Zdarzenie wywołujące przerwanie biegu terminu zasiedzenia z konsekwencją rozpoczęcia biegu od początku. Klasyczna rzymska interruptio usucapionis — D. 41.3.5 — przerwanie naturalne (przez utratę posiadania) i cywilne (przez wytoczenie powództwa, ujawnienie roszczenia). Klasyczna paremia interruptio facit, ut tempus prius non computetur — przerwanie powoduje, że dotychczasowy czas się nie liczy. Pandektystyka — Unterbrechung der Verjährung jako odrębna instytucja; rozróżnienie: Unterbrechung (przerwanie — bieg od nowa) i Hemmung (zawieszenie — bieg wstrzymany). Code civil art. 2244-2247 d.f. — interruption de la prescription. ABGB §§ 1497-1498 — Unterbrechung. BGB §§ 203-213 — Hemmung der Verjährung; § 212 — Neubeginn der Verjährung (przerwanie). KC stosuje do zasiedzenia odpowiednio przepisy o przedawnieniu (art. 175): art. 121-124 — zawieszenie i przerwanie biegu przedawnienia. Klasyczne sposoby przerwania zasiedzenia: 1) wytoczenie powództwa o ochronę naruszonego prawa (art. 123 § 1 pkt 1) — np. windykacja przez właściciela; 2) uznanie prawa osoby trzeciej przez posiadacza (art. 123 § 1 pkt 2); 3) wszczęcie postępowania mediacyjnego, ugodowego (art. 123 § 1 pkt 3); 4) faktyczna utrata posiadania na rzecz innej osoby. Skutek: art. 124 § 1 — termin biegnie od nowa po przerwaniu. Klasyczna konsekwencja praktyczna: właściciel może łatwo uniemożliwić zasiedzenie wytaczając powództwo windykacyjne lub formalnie informując posiadacza o swoich prawach.
Źródło: Interruptio usucapionis, interruptio facit, ut tempus prius non computetur (rzymskie — D. 41.3.5); Code civil art. 2240-2249; ABGB §§ 1497-1498; BGB §§ 203-213, 212; KC art. 121-124, 175.
Kolekcja: prawo rzeczowe