Wydanie osoby ściganej lub skazanej obcemu państwu w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary. Uregulowana umowami międzynarodowymi (Europejska konwencja o ekstradycji z 13 XII 1957 r.) i prawem wewnętrznym; w UE w znacznej mierze zastąpiona europejskim nakazem aresztowania.
Źródło: ustawa z 6 VI 1997 r. — Kodeks karny (Dz.U. nr 88 poz. 553) (art. 110-114); ustawa z 19 IV 1969 r. — Kodeks karny (Dz.U. nr 13 poz. 94); konwencje bilateralne i Konwencja europejska o ekstradycji (Paryż 13 XII 1957 r., Dz.U. 1994 nr 70 poz. 307)