← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3ang. international tribunal
— Trybunał międzynarodowy — pojęcie generyczne obejmujące międzynarodowe organy sądownicze. W kontekście polskim XX w. najistotniejsze: Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze, utworzony Porozumieniem londyńskim z 8 VIII 1945 r. między mocarstwami sojuszniczymi w sprawie ścigania i karania głównych zbrodniarzy wojennych (Dz.U. 1947 nr 63 poz. 367); orzekał 1945-1946 nad głównymi zbrodniarzami III Rzeszy. Pokrewne instytucje polskie — Najwyższy Trybunał Narodowy (1946-1948) — dla zbrodniarzy hitlerowskich osądzonych w Polsce, oraz Specjalne Sądy Karne (dekret PKWN z 12 IX 1944 r., Dz.U. nr 4 poz. 21) — dla zbrodniarzy okupacyjnych w trybie krajowym. Polska stroną Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Rzym 4 XI 1950 r., Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284) — Europejski Trybunał Praw Człowieka, ratyfikacja przez Polskę 19 I 1993 r., z prawem skargi indywidualnej od 1 V 1993 r. Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (Rzym 17 VII 1998 r.) — Polska sygnatariuszem.
Źródło: Porozumienie londyńskie z 8 VIII 1945 r. między mocarstwami sojuszniczymi w sprawie ścigania i karania głównych zbrodniarzy wojennych (Dz.U. 1947 nr 63 poz. 367) — MTW Norymberga; Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Rzym 4 XI 1950 r., Dz.U. 1993 nr 61 poz. 284) — ETPC; Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego (Rzym 17 VII 1998 r.); historycznie: dekret PKWN z 12 IX 1944 r. o specjalnych sądach karnych (Dz.U. nr 4 poz. 21); dekret z 22 I 1946 r. o Najwyższym Trybunale Narodowym (Dz.U. nr 5 poz. 45)
Kolekcja: sądownictwo