← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

ludobójstwo

genocyd

ang. genocide

— Ludobójstwo — czyn zmierzający do zniszczenia w całości lub w części grupy narodowej, etnicznej, rasowej lub religijnej — stanowi najcięższą kategorię zbrodni międzynarodowych. Pojęcie ukute przez Rafała Lemkina (1900-1959), polskiego prawnika i prokuratora, w pracy "Axis Rule in Occupied Europe" (Waszyngton 1944). Lemkin łączył grecki rdzeń génos (ród, plemię) z łacińską końcówką -cide (zabójstwo). Inicjatywa Lemkina doprowadziła do uchwalenia Konwencji w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 9 XII 1948 r. (Konwencja ONZ o ludobójstwie). Definicja konwencyjna obejmuje pięć typów czynów popełnianych z zamiarem zniszczenia grupy: zabijanie członków grupy, ciężkie uszkodzenie ich integralności fizycznej lub psychicznej, rozmyślne stworzenie warunków życia obliczonych na fizyczne zniszczenie, środki zmierzające do zapobiegania urodzeniom, przymusowe przekazywanie dzieci. Polska ratyfikowała konwencję 14 X 1950 r. Implementacja krajowa: art. 118 k.k. — przestępstwo ludobójstwa zagrożone karą pozbawienia wolności od 12 lat lub karą dożywotniego pozbawienia wolności. Polskie orzecznictwo w zakresie ludobójstwa: sprawy zbrodniarzy hitlerowskich (NTN i sądy okręgowe), sprawy zbrodni katyńskiej (śledztwo IPN — zakwalifikowane jako ludobójstwo wraz ze zbrodniami komunistycznymi), sprawy z zakresu zbrodni w Wołyniu i Galicji Wschodniej (1943-1945). Polski wkład w prawo międzynarodowe w zakresie ludobójstwa pozostaje znaczący — dziedzictwo Lemkina jest stałym punktem odniesienia.

Źródło: Konwencja w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa (Nowy Jork 9 XII 1948 r., Dz.U. 1952 nr 2 poz. 9); art. 118 KK 1997

Kolekcja: sądownictwo

Otwórz w eksploratorze grafowym →