← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3ang. notarial chamber
— Izba notarialna — podstawowa jednostka samorządu notarialnego — funkcjonuje w polskim systemie od reformy 1991 r. (Prawo o notariacie z 14 II 1991 r.), która przywróciła wolny zawód notariusza zniesiony w PRL na rzecz państwowych biur notarialnych. W II RP — Prawo o notariacie z 27 X 1933 r. — funkcjonowały izby notarialne jako organy samorządowe. PRL zniósł model samorządu w 1951 r. wraz z wprowadzeniem państwowych biur notarialnych. Reaktywacja w 1991 r. wprowadziła aktualny kształt: 11 izb notarialnych obejmujących obszary właściwości jednego sądu apelacyjnego (Białystok, Gdańsk, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Poznań, Rzeszów, Szczecin, Warszawa, Wrocław). Zakres zadań: prowadzenie listy notariuszy, aplikacja notarialna, egzaminy wewnętrzne, sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji, reprezentacja zawodowa, koordynacja praktyki notarialnej. Każdą izbą kieruje Rada Izby Notarialnej (analogiczne rozwiązanie do rad adwokackich). Krajowa Rada Notarialna skupia delegatów wszystkich izb — stanowi naczelny organ samorządu. W praktyce izby notarialne odgrywają istotną rolę w pielęgnowaniu wysokich standardów zawodowych — co odzwierciedla się w stosunkowo niskim wskaźniku spraw dyscyplinarnych w środowisku.
Źródło: ustawa z 14 II 1991 r. — Prawo o notariacie (Dz.U. nr 22 poz. 91 ze zm.) (art. 26 i nast.); rozporządzenie Prezydenta RP z 27 X 1933 r. — Prawo o notariacie
Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe