← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3ang. state notarial office
— Państwowe biuro notarialne — forma organizacyjna notariatu w PRL — funkcjonowało w okresie 1951-1991. Wprowadzone ustawą z 25 V 1951 r. — Prawo o notariacie i biurach notarialnych w miejsce wolnego zawodu notariusza II RP. Notariusze byli funkcjonariuszami państwowymi zatrudnionymi w państwowych biurach notarialnych — z wynagrodzeniem etatowym, bez prawa prowadzenia prywatnej praktyki. Państwowe biura notarialne mieściły się w siedzibach sądów rejonowych (od 1975 r.) lub powiatowych (przedtem). Każde biuro liczyło kilkudziesięciu notariuszy w większych miastach, pojedynczych — w mniejszych miejscowościach. Główne czynności: sporządzanie aktów notarialnych (zwłaszcza w sprawach związanych z gospodarką uspołecznioną), poświadczenia, protokoły. Reforma rynkowa po 1989 r. ujawniła ograniczenia modelu państwowego — niska efektywność, brak konkurencji, problemy kadrowe. Ustawa z 14 II 1991 r. — Prawo o notariacie zniosła państwowe biura notarialne, przywracając wolny zawód notariusza. Państwowe biura notarialne zlikwidowano stopniowo do 1992 r. — notariusze państwowi mogli pozostać w zawodzie pod warunkiem przejścia do prywatnej praktyki. Pojęcie "państwowe biuro notarialne" funkcjonuje obecnie wyłącznie historycznie.
Źródło: ustawa z 25 V 1951 r. — Prawo o notariacie (Dz.U. nr 36 poz. 276) — uspołecznienie notariatu; zniesione ustawą z 14 II 1991 r. — Prawo o notariacie (Dz.U. nr 22 poz. 91)
Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe