← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L3

taksa notarialna

ang. notarial fee

Urzędowo ustalone stawki wynagrodzenia notariusza za poszczególne czynności. W II RP — rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości; w III RP — w końcu XX w. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości regulujące maksymalne stawki w oparciu o ustawę z 14 II 1991 r. — Prawo o notariacie. Mechanizm ograniczający swobodę umów w obrocie usług notarialnych, uzasadniany szczególną pozycją notariusza.

— Taksa notarialna — urzędowo ustalone stawki wynagrodzenia notariusza za poszczególne czynności — stanowi w polskim systemie instrument regulujący ekonomikę zawodu notarialnego. W II RP taksę notarialną określało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości — z pełną kontrolą państwa nad cenami usług notarialnych. PRL — w okresie państwowych biur notarialnych (1951-1991) — taksa nie miała znaczenia w klasycznym sensie, ponieważ notariusze byli funkcjonariuszami państwowymi z wynagrodzeniem etatowym, a opłaty pobierane od klientów wpływały do budżetu państwa. III RP — wraz z reaktywacją wolnego zawodu notariusza ustawą z 14 II 1991 r. — wprowadziła system taksy notarialnej w nowym kształcie. Stawki są zwykle proporcjonalne do wartości czynności (w transakcjach nieruchomościowych i sprawach majątkowych) lub stałe (w pełnomocnictwach, poświadczeniach). System taksy ogranicza swobodę umów między notariuszem a klientem — co uzasadniane jest szczególnym statusem notariusza jako funkcjonariusza publicznego.

Źródło: ustawa z 14 II 1991 r. — Prawo o notariacie (Dz.U. nr 22 poz. 91 ze zm.); rozporządzenia MS w sprawie taksy notarialnej; w PRL — uspołeczniony notariat z opłatami państwowymi

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →