← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

nagana

kara nagany

ang. reprimand

— Nagana — kara dyscyplinarna kategorii pośredniej między upomnieniem a karami surowszymi (kara pieniężna, przeniesienie na inne stanowisko, usunięcie z urzędu) — pełni w polskim systemie funkcję wzmocnionej sankcji za uchybienia obowiązkom służbowym wykraczające poza poziom drobny. Stosowana za przewinienia większej wagi niż uzasadniające upomnienie, ale niewymagające kar surowszych. W postępowaniu dyscyplinarnym sędziów — art. 81 ustawy z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych. Analogicznie w pragmatyce prokuratorskiej, adwokackiej, radcowskiej, notarialnej. Nagana zostaje wpisana do akt osobowych obwinionego, z konsekwencjami dla oceny okresowej i potencjalnego awansu. Z czasem ulega zatarciu — po określonym okresie (zwykle 3 lata, w niektórych pragmatykach 5 lat) wpis usuwany jest z akt. W II RP nagana funkcjonowała jako kara dyscyplinarna we wszystkich pragmatykach prawniczych — z analogiczną pozycją w katalogu kar. PRL zachował model. III RP do końca XX w. utrzymywała tradycyjny katalog. W praktyce nagana stanowi rzadszą sankcję niż upomnienie — wymierzana w sprawach o wyraźnym charakterze uchybienia obowiązkom służbowym (np. systematyczne niedotrzymywanie terminów procesowych, niewłaściwe zachowanie wobec stron na rozprawie).

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.) (art. 81 pkt 2); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); pragmatyki samorządowe

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →