← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

upomnienie

ang. admonition

— Upomnienie — najłagodniejsza kara dyscyplinarna w katalogu sankcji wobec sędziego, prokuratora, adwokata, radcy prawnego, notariusza — stanowi w polskim systemie odpowiednik "ostrzeżenia" w innych pragmatykach służbowych. Stosowane za drobne uchybienia: niedotrzymanie terminu, nieostrożność w wypowiedzi pozasłużbowej, zachowania niewystarczająco istotne dla nałożenia kary surowszej (nagany, zawieszenia w czynnościach). Upomnienie zostaje wpisane do akt osobowych — z konsekwencjami dla oceny okresowej i potencjalnego awansu, choć z czasem ulega zatarciu. Procedura: postępowanie dyscyplinarne wszczynane przez rzecznika dyscyplinarnego, rozpoznawane przez sąd dyscyplinarny w pierwszej instancji, z prawem odwołania. W II RP upomnienie istniało jako kara dyscyplinarna we wszystkich pragmatykach prawniczych. PRL zachował kategorię. III RP utrzymała ją w aktualnym kształcie. W praktyce upomnienie jest najczęściej stosowaną karą dyscyplinarną — stanowi sygnał ostrzegawczy bez poważniejszych konsekwencji zawodowych.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.) (art. 81 pkt 1); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); pragmatyki samorządowe

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →