← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

kara dyscyplinarna

sankcja dyscyplinarna

ang. disciplinary penalty

— Kara dyscyplinarna — sankcja stosowana w postępowaniu dyscyplinarnym wobec sędziów, prokuratorów i innych funkcjonariuszy publicznych — pełni w polskim systemie funkcję prewencyjno-wychowawczą, nie karną w sensie ścisłym. Polski katalog kar dyscyplinarnych sędziów XX w. obejmował (rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — POSP, art. 99; ustawa z 20 VI 1985 r. — POSP, art. 81): upomnienie, naganę, naganę z ostrzeżeniem, obniżenie wynagrodzenia, przeniesienie na inne stanowisko, usunięcie z urzędu sędziowskiego (najsurowsza kara, oznaczająca utratę zawodu i statusu sędziowskiego). Analogiczne katalogi w stosunku do prokuratorów (ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze), adwokatów (Prawo o adwokaturze 1982), radców prawnych, notariuszy — z modyfikacjami specyficznymi dla każdego zawodu. W II RP katalog kar dyscyplinarnych sędziów był zbliżony — z domyślnym akcentem na zachowanie odpowiedzialnego stosunku do urzędu i wzmacnianie etyki zawodowej. W okresie PRL kary dyscyplinarne stosowano wobec sędziów II RP w okresie stalinowskim — w celu ich usuwania z zawodu pod pretekstem uchybień proceduralnych lub merytorycznych.

Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.) (art. 81); rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (art. 99); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); pragmatyki samorządowe

Kolekcja: nadzór, kadry i odpowiedzialność

Otwórz w eksploratorze grafowym →