← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

L4

prokurator apelacyjny

ang. appellate prosecutor

Kierownik prokuratury apelacyjnej — szczebla pośredniego prokuratury — w polskiej tradycji XX w. obejmuje dwa odmienne odniesienia: prokuratorów przy sądach apelacyjnych II RP (POSP 1928) oraz prokuratorów apelacyjnych przywróconych w III RP w 1990 r. wraz z restytucją sądów apelacyjnych.

— Prokurator apelacyjny — kierownik prokuratury przy sądzie apelacyjnym — w polskim XX w. funkcjonował w dwóch okresach. W II RP — rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (część II — o prokuraturze) przewidywało prokuratorów przy sądach apelacyjnych w siedmiu apelacjach (Warszawa, Kraków, Lwów, Lublin, Poznań, Wilno, Toruń). Prokurator apelacyjny kierował prokuraturą przy sądzie apelacyjnym, sprawował nadzór nad prokuratorami przy sądach okręgowych, oskarżał przed sądem apelacyjnym w sprawach poważniejszych. Po 1944 r. struktura uległa przekształceniu — reforma 1950 r. zniosła sądy apelacyjne, w ich miejsce — sądy wojewódzkie z prokuraturami wojewódzkimi. III RP — wraz z przywróceniem sądów apelacyjnych ustawą z 13 VII 1990 r. — przywrócono również prokuratury apelacyjne (10 ośrodków odpowiadających siedzibom sądów apelacyjnych) z prokuratorami apelacyjnymi na czele. Powoływanie: przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego (model unii personalnej charakterystyczny dla pierwszej dekady III RP).

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część II); ustawa z 13 VII 1990 r. o powołaniu sądów apelacyjnych oraz o zmianie POSP (Dz.U. nr 53 poz. 306); pojęcie funkcjonalne — kierownik prokuratury przy sądzie apelacyjnym

Pojęcia nadrzędne

Pojęcia powiązane

Kolekcja: prokuratura

Otwórz w eksploratorze grafowym →