← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L3ang. regional Prosecutor's Office
— Prokuratura Okręgowa stanowi w polskim systemie podstawową jednostkę pośredniego szczebla — między prokuraturą rejonową a regionalną/apelacyjną. W II RP — prokuratura okręgowa działała przy każdym sądzie okręgowym, kierowana przez prokuratora okręgowego (45 prokuratur okręgowych w II RP). Główne zadania: nadzór nad prokuraturami przy sądach grodzkich, oskarżanie w sprawach poważniejszych, prowadzenie spraw o większej wadze. Po 1944 r. system prokuratur okręgowych zachowano przejściowo — reforma 1950 r. wprowadziła prokuratury wojewódzkie w miejsce okręgowych (wraz z reformą administracyjną). Po 1998 r. (reforma 18 XII 1998 r.) — wraz z przywróceniem sądów okręgowych — przywrócono również prokuratury okręgowe. Każda prokuratura okręgowa obejmuje obszar właściwości jednego sądu okręgowego. Kierowane przez prokuratorów okręgowych. Zadania: nadzór nad prokuraturami rejonowymi, prowadzenie spraw o większej wadze (zgodnie z wykazem rozporządzenia MS), oskarżanie przed sądami okręgowymi w pierwszej i drugiej instancji. W większych miastach prokuratury okręgowe mają wyodrębnione wydziały (do walki z przestępczością gospodarczą, kryminalną, korupcyjną, dotyczącymi zorganizowanej grupy przestępczej).
Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część II); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); ustawa z 18 XII 1998 r. o zmianie POSP (Dz.U. nr 162 poz. 1118) — przywrócenie prokuratur okręgowych po reformie sądowniczej
Kolekcja: prokuratura