← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

prokurator okręgowy

ang. regional prosecutor

— Prokurator okręgowy — kierownik prokuratury okręgowej — funkcjonuje w polskim systemie w II RP i ponownie w III RP po reformie 1998 r. W II RP powoływany był przez Ministra Sprawiedliwości, kierował prokuraturą przy sądzie okręgowym — z zadaniami nadzoru nad prokuraturami przy sądach grodzkich i prowadzeniem spraw o większej wadze. Po 1944 r. — ostatecznie zastąpiony przez prokuratora wojewódzkiego (1950). Po 1998 r. — przywrócony wraz z sądami okręgowymi i prokuraturami okręgowymi. Zakres obowiązków: kierowanie prokuraturą okręgową, nadzór nad prokuraturami rejonowymi (od kilku do kilkudziesięciu w okręgu), prowadzenie spraw o większej wadze, oskarżanie przed sądami okręgowymi w pierwszej i drugiej instancji, reprezentowanie prokuratury w kontaktach z sądami okręgowymi. Prokuratorzy okręgowi stanowią warstwę pośredniego kierownictwa — z istotną pozycją dla codziennego funkcjonowania prokuratury w terenie.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część II); ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); ustawa z 18 XII 1998 r. o zmianie POSP (Dz.U. nr 162 poz. 1118)

Kolekcja: prokuratura

Otwórz w eksploratorze grafowym →