← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. district prosecutor
— Prokurator rejonowy — kierownik prokuratury rejonowej — stanowi najniższy szczebel kierowniczy prokuratury powszechnej w polskim systemie. Wprowadzony reformą 1975 r. (ustawa z 28 V 1975 r.) w miejsce prokuratora powiatowego. Kierownictwo prokuratury rejonowej obejmuje powoływanie, nadzór nad prokuratorami i urzędnikami, planowanie pracy, podejmowanie decyzji w sprawach o szczególnym znaczeniu, reprezentowanie prokuratury w kontaktach z sądem rejonowym i innymi organami. Powoływany przez Prokuratora Generalnego na wniosek Prokuratora Krajowego, po uprzedniej opinii prokuratora okręgowego. Liczba prokuratorów rejonowych — ok. 320 (jeden na każdą prokuraturę rejonową). Stanowisko prokuratora rejonowego stanowi pierwszy szczebel kariery kierowniczej w prokuraturze — droga do prokuratora okręgowego, regionalnego i wyższych funkcji. W praktyce prokurator rejonowy łączy obowiązki kierownicze z osobistym prowadzeniem spraw o szczególnym znaczeniu w okręgu — co czyni jego pracę wymagającą i wielowymiarową.
Źródło: ustawa z 20 VI 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. nr 31 poz. 138 ze zm.); ustawa z 28 V 1975 r. o zmianie POSP (Dz.U. nr 16 poz. 92)
Kolekcja: prokuratura