← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

rada adwokacka

Naczelna Rada Adwokacka

ang. bar council

— Rada adwokacka — organ kierowniczy izby adwokackiej (okręgowa rada adwokacka) lub samorządu krajowego (Naczelna Rada Adwokacka) — pełni w polskim systemie kluczową rolę w sferze samorządu adwokackiego. Okręgowa rada adwokacka (ORA) wybierana jest przez zgromadzenie izby na trzyletnią kadencję — w skład wchodzą dziekan, wicedziekani, sekretarz, skarbnik i członkowie. Zakres zadań: kierowanie pracą izby, prowadzenie listy adwokatów, organizacja aplikacji adwokackiej, sprawy dyscyplinarne, reprezentacja izby wobec sądów i organów państwa. Naczelna Rada Adwokacka (NRA) skupia delegatów wszystkich izb — w polskim adwokackim samorządzie pełni rolę centralną, wybiera Prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej (od 1989 r. — Maciej Bednarkiewicz, Czesław Jaworski, Stanisław Rymar, Andrzej Zwara, Jacek Trela, Przemysław Rosati). NRA wydaje uchwały o znaczeniu krajowym, opiniuje projekty ustaw, prowadzi krajowe szkolenia. W okresie PRL Naczelna Rada Adwokacka była silnie zinwigilowana przez aparat partyjny — choć jednocześnie zachowała pewną autonomię w ramach systemu. Po 1989 r. niezależność rad adwockich uległa pełnemu przywróceniu. Pojęcie "rada adwokacka" pełni rolę zarówno organizacyjną, jak i symboliczną — reprezentuje samorząd zawodowy w jego centralnym, decyzyjnym wymiarze.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 7 X 1932 r. — Prawo o ustroju adwokatury (Dz.U. nr 86 poz. 733); ustawa z 26 V 1982 r. — Prawo o adwokaturze (Dz.U. nr 16 poz. 124 ze zm.) (art. 38 i nast.)

Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →