← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

izba adwokacka

ang. bar chamber

— Izba adwokacka — podstawowa jednostka samorządu adwokackiego — funkcjonuje w polskim systemie nieprzerwanie od II RP. Rozporządzenie Prezydenta RP z 7 X 1932 r. — Prawo o ustroju adwokatury wprowadziło izby adwokackie obejmujące obszary właściwości jednego sądu apelacyjnego. W II RP istniało 7 izb adwokackich, w III RP — obecnie 24 (dzielone na okręgi mniejsze). Każda izba ma osobowość prawną, kierowana jest przez Okręgową Radę Adwokacką (zob. odrębne hasło "rada adwokacka"). Zakres zadań: prowadzenie listy adwokatów i aplikantów adwokackich, organizacja aplikacji, przeprowadzanie egzaminów wewnętrznych, sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji (sąd dyscyplinarny izby), reprezentacja zawodowa wobec sądów i organów państwa, działalność edukacyjna i prawnicza w środowisku. W PRL znaczenie izb adwokackich było ograniczone nadzorem partyjnym, choć formalnie samorządowe. Po 1989 r. ich rola istotnie wzrosła — izby adwokackie stały się forum środowiskowych debat, opiniotwórczym instytucjom prawniczym, nadzorcą etyki zawodowej. Naczelna Rada Adwokacka skupia delegatów wszystkich izb — koordynuje politykę krajową adwokatury.

Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 7 X 1932 r. — Prawo o ustroju adwokatury (Dz.U. nr 86 poz. 733); ustawa z 26 V 1982 r. — Prawo o adwokaturze (Dz.U. nr 16 poz. 124 ze zm.) (art. 38 i nast.)

Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →