← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku

zespół adwokacki

ang. advocates' team

— Zespół adwokacki — forma organizacyjna wykonywania zawodu adwokackiego w PRL — wprowadzony ustawą z 27 VI 1950 r. — Prawo o ustroju adwokatury jako jedyna dopuszczalna postać praktyki adwokackiej, znosił indywidualne kancelarie istniejące w II RP. Adwokaci byli zatrudnieni w zespołach adwokackich (zwykle skupiających kilkudziesięciu adwokatów na obszarze sądu wojewódzkiego), z wynagrodzeniem rozliczanym wedle wewnętrznych zasad zespołu. Klient nie mógł wybierać konkretnego adwokata — sprawę przydzielał kierownik zespołu. System ten umożliwiał silniejszą kontrolę nad praktyką adwokacką: zarówno ekonomicznie (państwowe stawki honorariów), jak i politycznie (możliwość wpływania na obronę w sprawach politycznych). W okresie stalinowskim niektórzy adwokaci II RP zostali usunięci z zespołów lub poddani represjom — wzbudzając problem obrony w sprawach politycznych. Po 1956 r. ramy zespołów uległy częściowemu rozluźnieniu, choć formalnie zachowane były do 1989 r. Reforma 1990 r. (nowelizacja Prawa o adwokaturze) zniosła zespoły adwokackie jako jedyną formę praktyki — dopuszczono indywidualne kancelarie i spółki adwokackie. Pojęcie "zespół adwokacki" funkcjonuje obecnie wyłącznie historycznie — choć niektóre zespoły adwokackie kontynuowały działalność jako spółki adwokackie po 1990 r.

Źródło: ustawa z 26 V 1982 r. — Prawo o adwokaturze (Dz.U. nr 16 poz. 124 ze zm.) (art. 24-37) — zespoły adwokackie jako forma wykonywania zawodu w PRL

Kolekcja: zawody prawnicze i samorządy zawodowe

Otwórz w eksploratorze grafowym →