Wykorzystanie aparatu sądowego jako narzędzia prześladowania przeciwników politycznych — przez nadużycie przepisów karnych, fałszowanie dowodów, instrumentalne stosowanie tymczasowego aresztowania, dyspozycyjność prokuratury i sądu. W PRL najintensywniej w latach 1944–1956, w okresie stanu wojennego oraz w drugiej połowie lat 80.
Źródło: pojęcie historyczne — sprawy stalinowskie 1944-1956; sprawy stanu wojennego 1981-1983; ustawa z 23 II 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych (Dz.U. nr 34 poz. 149)