← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L4ang. court of honor
— Sąd honorowy — instytucja środowiskowa rozstrzygająca spory o cześć i godność — miała w II RP silnie zakorzenioną tradycję, zwłaszcza w środowiskach oficerskim, ziemiańskim, akademickim i adwokackim. Sądy honorowe działały na podstawie regulaminów wewnętrznych — np. "Polski kodeks honorowy" Władysława Boziewicza z 1919 r. (powszechnie używany w środowisku oficerskim), regulaminy honorowe izb adwokackich. Procedura: wezwanie strony przeciwnej, ustanowienie sekundantów, próba pojednania, w razie jej niepowodzenia — orzeczenie sądu honorowego (zwykle trzy- lub pięcioosobowego, wyznaczonego przez strony). Sankcje: zadośćuczynienie, przeprosiny, wycofanie obraźliwych słów, w skrajnych przypadkach — pojedynek (formalnie zakazany, faktycznie tolerowany w wybranych środowiskach do 1939 r.). Po 1944 r. faktyczna marginalizacja, w PRL sąd honorowy jako instytucja środowiskowa zachował się jedynie w wąskim zakresie — adwokatura, niektóre stowarzyszenia. III RP nie reaktywowała sądów honorowych w ich tradycyjnym kształcie — choć w wojsku zachowane jest pojęcie "sądu honorowego oficerów" (Statut służby wojskowej, regulaminy korpusów), w niektórych korporacjach prawniczych funkcjonują "rady etyki". Pojęcie "sąd honorowy" pozostaje w polskiej kulturze prawnej silnie nostalgiczne — z konotacjami szlachecko-mieszczańskiej etykiety II RP.
Źródło: pojęcie generyczne; w II RP — sądy honorowe oficerskie regulowane: rozporządzenie Prezydenta RP z 26 X 1936 r. o postępowaniu honorowym oficerów Wojska Polskiego (Dz.U. nr 86 poz. 595); aktualnie: brak odrębnej regulacji ustawowej — sądy honorowe niektórych stowarzyszeń (np. dziennikarskich) na podstawie statutów wewnętrznych
Kolekcja: sądownictwo