← Ustrój organów ochrony prawnej XX wieku
L5ang. vice-president of court
— Wiceprezes sądu — sędzia powołany do zastępowania prezesa sądu i kierowania częścią jego zadań — stanowi w polskim systemie pomocniczy szczebel kierownictwa sądu. Stanowisko przewidziane w sądach większej obsady — apelacyjnych, okręgowych, niektórych większych rejonowych. Liczba wiceprezesów zależy od wielkości sądu: w sądach apelacyjnych zwykle dwóch lub trzech, w sądach okręgowych — od jednego do trzech. Powoływany przez Ministra Sprawiedliwości na wniosek lub po opinii prezesa sądu. Zakres obowiązków: kierowanie wybranymi pionami administracyjnymi, zastępstwo prezesa pod jego nieobecność, nadzór nad wybranymi wydziałami. W II RP wiceprezes sądu występował głównie w sądach apelacyjnych i SN. PRL kontynuował model. III RP rozbudowała stanowisko — szczególnie w sądach apelacyjnych dużych miast. Wiceprezes sądu pełni często funkcję mostkową — między prezesem a środowiskiem sędziowskim, między administracją a orzecznictwem. Stanowisko stanowi etap kariery — wielu prezesów sądów wywodzi się ze stanowiska wiceprezesa.
Źródło: rozporządzenie Prezydenta RP z 6 II 1928 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 12 poz. 93) (część III rozdz. II); ustawa z 20 VI 1985 r. — Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 31 poz. 137 ze zm.); ustawa z 13 VII 1990 r. o powołaniu sądów apelacyjnych oraz o zmianie POSP (Dz.U. nr 53 poz. 306)
Kolekcja: sądownictwo